Moda

Kto pozwolił nam się rozebrać?

Z pierwszych strojów kąpielowych dzisiaj można by uszyć niejedno współczesne bikini. Z biegiem lat ze stroju plażowego ubywało coraz więcej tkaniny tak, aby by dojść do swojej obecnej formy, z której właściwie nie ma już co ubywać, bez narażenia się na kompletną nagość. Chociaż z drugiej strony, w ten sposób historia zatoczyłaby koło ponieważ w starożytności i jeszcze w średniowieczu kąpano się po prostu nago. Dziś chyba żadna z nas – kobiet nie wyobraża sobie wyjść na plażę w największy upał ubrana od stóp do głów. Byłoby to bardzo niepraktyczne i niewygodne, a przecież niestety nasze poprzedniczki z końca XIX wieku musiały nosić taki strój ze względu na panujące wówczas obyczaje i obowiązującą modę.

Pierwsze stroje do kąpieli ciężko było nazwać kostiumami, ponieważ nikt nie przywiązywał wagi do ich wyglądu. Kobiety zakładały w średniowieczu długie proste koszule, a mężczyźni coś na wzór dzisiejszych kalesonów i kitlów. O pierwszym stroju kąpielowym można było mówić dopiero w połowie XIX wieku. Jednak niewiele się różnił od zwykłego stroju codziennego w ówczesnych czasach. Kostium składał się bowiem z pantalonów sięgających początkowo kostek, a później łydek, pończoch jak i spódnicy długiej do łydek oraz góry zwężanej w pasie gorsetem z długimi rękawami. Kobiety nosiły nawet do tego stroju specjalnie buty, a tkanina – wełniana flanela, miała teoretycznie ułatwiać swobodniejsze poruszanie się oraz między innymi pływanie. W rzeczywistości większość pań i tak raczej przechadzała się po plaży niż pływała, ponieważ i tak było im niewygodnie. Pamiętajmy również, że przez bardzo długi czas panowała moda na bladą cerę, więc kobiety nie rozstawały się kapeluszami, parasolami oraz czepkami.

Z czasem oczywiście rękawy, spódnice i pantalony stawały się coraz krótsze, a nawet zdarzały się stroje z odpinaną spódniczką. Niektóre nawet odsłaniały dekolt. U mężczyzn za to pojawił się chyba najbardziej charakterystyczny dla dawnych czasów obcisły strój z krótkimi rękawami i nogawkami do kolan oraz oczywiście ze wzorem w paski. Kiedy upowszechniono pływanie jako dyscyplinę sportu, kobiety nosiły podobne do męskich, obcisłe stroje, uzupełniane dodatkowo w czarne pończochy. Po I Wojnie Światowej w latach 20. Coco Chanel wylansowała modę na opaleniznę, więc kostiumy pozbawiono rękawów i skrócono jeszcze bardziej nogawki. Niewielka była różnica między strojem kąpielowym męskim i żeńskim. Inni paryscy projektancki zaczęli tworzyć kostiumy dwuczęściowe o kontrastowych kolorach z geometrycznymi wzorami.

Lata 30. to czas wynalezienia lateksu. Kostiumy z takiego materiału jeszcze bardziej przylegały do ciała. U mężczyzn pasiaka zastąpiły kąpielówki, wzorowane na szortach. W latach 40. modne stało się podkreślanie biustu, więc szyto góry kostiumów z fiszbinami, mającymi odpowiednio podnosić i eksponować piersi. Zaczęto również używać włókien syntetycznych takich jak np. nylon. Nareszcie można było wykonywać swobodne ruchy. Swoją premierę bikini jednak miało dopiero po zakończeniu II Wojny Światowej. Pomysłodawcami tego projektu był projektant Jacques Heim wraz z inżynierem Louisem Reardem. Pierwsze bikini składało z dwóch części – góry: dwa trójkąty materiału połączone sznurkiem na plecach i na karku wiązaniem oraz dołu: też dwóch trójkątów z wiązaniem po bokach bioder. Choć do dziś jest to strój ponadczasowy, w latach swojej premiery został uznany za zbyt odważny, a w niektórych miejscach wręcz wprowadzano zakaz noszenia bikini. Zakładały je wtedy jedynie słynne aktorki uchodzące za ikony kobiecości.

Podejście do tego stroju zmieniło się dopiero w latach 60. Moda na opalone młodzieńcze ciała zadomowiła się na dobre, a bikini powróciło w delikatnie zmienionej formie. Dół kostiumu był bardziej zabudowany. Zmieniła się również tkanina wraz z wynalezieniem rozciągliwej lycry, która doskonale przylegała do ciała, ale była także i przewiewna i lekka. Lata 70. I 80. to już tylko różnorodne wariacje, których podstawą było „klasyczne” bikini. Powstało wówczas monokini, odsłaniające gołe piersi przez zapinane na szyi szelki, a zakrywające pośladki majtkami z wysokim stanem. Dzisiaj monokini bardziej przypomina strój jednoczęściowy, ponieważ łączy górę kostiumu, która już tyle nie odsłania z dołem, paskiem materiału na brzuchu. W połowie lat 70. powstała równie skąpa wersja bikini, tyle że w przeciwieństwie do monokini ta odsłaniała pośladki. Dół kostiumu zmieniono na stringi. Ta akurat odmiana stroju bardzo dobrze przyjęła się w Brazylii. Nie wolno również zapomnieć o topless, którym dzisiaj określamy sposób opalania się, tymczasem w tamtym okresie było rodzajem kostiumu, który składał się… tylko z majtek. W latach 80. wysportowaną sylwetkę podkreślano kostiumami jednoczęściowymi z mocno wyciętym dołem, odsłaniającym biodra i pośladki. W latach 90. Znowu rozdzielono stroje na 2 części, z tą różnicą, że góra była obcisłym topem. Taka odmiana nosi nazwę tankini.

U panów oczywiście wybór jest mniejszy. Od stworzenia kąpielówek niewiele się zmieniło. Mężczyźni mogą nosić albo bardziej przylegające do ciała, wykrojone slipki, albo bardzo luźne z długimi nogawkami bermudy.

Dzisiaj mamy całkowitą dowolność wyboru stroju kąpielowego. Powstało tyle różnych odmian, że każda z nas może znaleźć coś dla siebie. Do wyboru mamy jeszcze skirtini, składające się z góry od bikini i dołu w postaci bardzo krótkiej spódniczki, burkini – dla muzułmanek, które nie mogą eksponować ciała, ale dzięki temu ubrane od stóp do głów mają przynajmniej swobodę ruchu i mogą pływać, a także wersje ekstremalne eksponujące prawie wszystko. Mowa tutaj oczywiście o mikrokini, które jest jeszcze bardziej skąpym bikini, zasłaniającym jedynie sutki i mocno wykrojonym na pośladkach, stikini, gdzie góra kostiumu to już same nasutniki, c-stringi, gdzie dół zakrywa tylko wzgórek łonowy i oczywiście odpowiedź na topless, czyli bottomless  – całkowicie nagi dół.

Współcześnie możemy odsłaniać i zakrywać to co chcemy, jednak bikini jest i pozostanie na zawsze naszym numerem jeden.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *